---

Edukacja Liderów Ekonomii Społecznej

 

Program „Edukacja Liderów Ekonomii Społecznej” jest szczególnie ważnym elementem podprojektu „Edukacja”. Jest elementem kształcenia nieformalnego. Ze względu na niedostateczne przygotowanie kadry funkcjonujących organizacji pozarządowych i instytucji do nowych możliwości w ramach ekonomii społecznej konieczne jest prowadzenie działań formacyjnych , szczególnie mających na celu kształtowanie osobowości. Ciągle dominuje „klientystyczny” model pomagania. Dotychczasowe systemy edukacyjne przygotowują bardziej do dystrybucji usług/świadczeń na rzecz osób z grup dysfunkcyjnych, a nie do budzenia ich potencjału, możliwości współpracy, partycypacji, animowania zajęć edukacyjnych i przedsiębiorczych.

 

Uczestnikami SAS-Liderów  są m.in.:

 

- liderzy i pracownicy partnerstwa „Ekonomia Społeczna w Praktyce”

- przedstawiciele lokalnych instytucji ( OPS, PUP, urząd miasta, sołectwo, kościołów, itp.)

- przedsiębiorcy lokalni, szefowie spółdzielni socjalnych

- osoby aktywne w środowiskach lokalnych, zainteresowane tworzeniem centrów integracji społecznej, spółdzielni socjalnych, klubów integracji społecznej, stowarzyszeń czy fundacji wspierających inicjatywy lokalne 

 

Nabór kandydatów poprzedzony zostanie promocją w środowiskach lokalnych, na stronach internetowych. Kandydaci wybrani zostaną na podstawie oceny kwestionariusza osobowego pod kątem dotychczasowych dokonań, zaangażowania w organizacjach pozarządowych/ wspólnotach ;lokalnych, instytucjach.

 

Program „Edukacja Liderów Ekonomii Społecznej” przygotowuje liderów lokalnych do budowania partnerstwa lokalnego, tworzenia strategii rozwiązywania problemów lokalnych, do funkcjonowania w ramach instytucji ekonomii społecznej, do animowania działań edukacyjnych i przedsiębiorczych na rzecz wspólnoty lokalnej na terenach wiejskich i miejskich; projekt wzmacnia umiejętności i zdolności funkcjonowania publicznego.

 

Program ma charakter interdyscyplinarny oraz porównawczy. Łączy w sobie elementy ekonomii i przedsiębiorczości społecznej, filozofii liberalnej i komunitarystycznej, ustawodawstwa w zakresie nowej  przedsiębiorczości społecznej np. instytucje ekonomii społecznej a sektor biznesu, instytucje ekonomii społecznej a tradycyjna pomoc społeczna komunitaryzm a indywidualizm,  itp. Struktura kształcenia nie jest do Końca domknięta, aby można było uwzględniać propozycje uczestników zajęć.

 

Po zakończeniu programu uczestnicy otrzymają certyfikat LIDERA EKONOMII SPOŁECZNEJ

 

W ciągu 2-ch lat w programie weźmie udział  łącznie 60 osób ( 4 grupy po 15 osób). Każda grupa funkcjonować będzie w 16 sesjach po 6 godzin każda (łącznie 96 godzin szkoleń).

 

Elementami poszerzającymi merytoryczną wartość projektu będą:

  

- wykłady, warsztaty, panele dyskusyjne, metody interakcyjne, praca w małych grupach

Prowadzone dyskusje umożliwią wymianę  poglądów oraz przygodę intelektualną.

 

- uczestnictwo w konferencjach i debatach

Wspólne debaty będą dotyczyły spraw społeczeństwa obywatelskiego i ekonomii społecznej. Będą miejscem dyskusji o roli ekonomii społecznej w łagodzeniu społecznych i ekonomicznych skutków przemian w Polsce oraz przeciwdziałaniu wykluczeniu społecznemu oraz misji, jaką jest działalność publiczna.

 

- projekt końcowy

 Będzie on wspólnym wyzwaniem, swego rodzaju sprawdzianem zastosowania swoich zdolności, umiejętności i wiedzy. Umożliwi on wsparcie dla tworzenia różnych form działalności obywatelskiej i przedsiębiorczości społecznej w lokalnych środowiskach. 

 

- zagraniczne wizyty studyjne

Uczestnicy programu „Edukacja Liderów Ekonomii Społecznej” wyjadą też na zagraniczne 3 - dniowe wizyty studyjne do jednego z partnerów z Włoch, Finlandii, Szkocji lub Belgii

(6 grup po 10 osób= 60 osób)

 

Tematy sesji szkoleniowych:

 

16 sesji 6-godzinnych sesji  = 96 godzin

 

Metodologia pracy w grupach samokształceniowych ,

komunikacja, praca w grupie, samopomoc, Integracja w grupie i elementy komunikacji interpersonalnej – język werbalny i niewerbalny, tworzenie grup samopomocowych, zasady prowadzenia dyskusji ( 1 SESJA)

 

- przedsiębiorczość społeczna – nowe wyzwania  - Definicja i cechy ekonomii społecznej.

- Wzorce europejskie w dziedzinie ekonomii społecznej ( na przykładzie Finlandii i Włoch, W. Brytanii, Belgii).

- Instytucje tworzone w ramach ekonomii społecznej.

- Instytucje ekonomii społecznej a tradycyjna pomoc społeczna.

- Instytucje ekonomii społecznej a sektor biznesu

- Ekonomia społeczna a społeczna nauka Kościoła; znaczenie przesłania chrześcijańskiego w epoce demokratycznego kapitalizmu – włączanie ubogich do kręgu wymiany wytwarzającego bogactwa zamiast redystrybucji bogactwa od bogatych do biednych

( 2 i 3 SESJA)

 

Nowe rozwiązania prawne jako szansa budowania instytucji ekonomii społecznej. Polskie rozwiązania w dziedzinie ekonomii społecznej ( organizacje pożytku publicznego, CIS-y, KIS-y, spółdzielnie socjalne)

( 4 i 5 SESJA)

 

Przywództwo lokalne, diagnoza problemów lokalnych, mobilizowanie zasobów finansowych i ludzkich, budowanie partnerstwa lokalnego, partnerstwo publiczno- prywatne i publiczno społeczne, współpraca z samorządem lokalnym, mediami, sektorem biznesu, strategie rozwiązywania problemów lokalnych

(6 i 7 SESJA)

 

lider a animator w społeczności lokalnej, funkcje animatora: zaangażowanie – engaging, ułatwianie – enabling, edukowanie – educating, zachęcanie – encouraging, wzmacnianie – empowering, wyrównanie szans – equalishing, ocenianie – evaluating

 

Wpływanie na zmianę wzorów kulturowych – od postawy biernej po aktywną, w kierunku postawy obywatelskiej ukierunkowanej na współpracę. Style zarządzania, ewaluacja, monitoring;

 

Animator nie pracuje z jedną grupa, tylko inspiruje zawiązanie grup. Następnie usamodzielnia je i koncentruje się na relacjach międzygrupowych. Zajmuje się również nawiązaniem współpracy z instytucjami już istniejącymi w społeczności; takimi, które mają zasoby i posiadają realne siedziby.

- zmiany społeczne powstałe pod wpływem działalności przedsiębiorców społecznych, budowanie pozytywnego kapitału społecznego

 

- działanie długofalowe (emergencja = powstawanie nowej, nieodwracalnej jakości), opór przeciw zmianom jako jeden z podstawowych mechanizmów regulacyjnych układów dynamicznych (czerpanie satysfakcji z utrzymania status quo, lęk przed nieznanym, egocentryzm, brak wiary w siebie, brak umiejętności przewidywania „nagród odroczonych”, konformizm grupowy, obrona przeciętności grupowej przed jednostką wybijającą się, szowinizm grupowy, poczucie wyjątkowości, akceptacja zmiany oznacza przyznanie się do tego, że przeszłe postępowanie było niewłaściwe – utrata twarzy, efekt falowania – konieczność zmiany planów),

- budowanie kapitału społecznego (sieć powiązań cechująca się współpracą i wzajemnym zaufaniem uczestników; środki jakie jednostka może zdobyć poprzez kontakty z innymi ludźmi, zaangażowanie jednostki w nieformalne i formalne przedsięwzięcia obywatelskie; kapitał społeczny wpływa na wyniki ekonomiczne społeczności, ZAUFANIE jako czynnik kluczowy)

(8 i 9 SESJA)

 

Demokracja przedstawicielska a uczestnicząca,

Na całym świecie, również w Polsce, obserwuje się tendencje określane jako kryzys demokracji. Coraz mniej obywateli uczestniczy w wyborach i angażuje się w sprawy „dobra wspólnego”, spada zaufanie do instytucji publicznych. Mówi się coraz częściej, że demokracja przedstawicielska jest już niewystarczająca. Trzeba ją wzbogacić o mechanizmy demokracji uczestniczącej czyli udziału obywateli w procesie podejmowania decyzji  przez organa władzy. Obywatel, który idzie do wyborów raz na cztery lata z reguły traci kontakt z wybranym kandydatem. Jego wpływ na sprawowanie władzy jest mocno ograniczony. Odgórne uprawianie polityki powoduje alienację państwa w stosunku do społeczeństwa i w efekcie utrudnia efektywne rządzenie. Obywatele przestają angażować się w sprawy publiczne i oczekują, że administracja zajmie się rozwiązywaniem problemów społecznych.  W dziedzinie usług publicznych odchodzi się od traktowania obywatela jako „klienta” dla którego usługi publiczne powinny być świadczone w taki sposób jak w sektorze komercyjnym. Celem jest wzmocnienie pozycji obywatela wobec instytucji. W tym celu potrzebne jest kształtowanie aktywnej postawy obywatela współuczestniczącego i współdecydującego o sprawach dotyczących jego wspólnoty lokalnej lub spraw dla niego ważnych w kraju.

( 10 i 11 SESJA)

 

Europejska strategia integracji społecznej, fundusze europejskie

Wizja rozwoju Europy i świata w kontekście publikacji  Jeremy Rifkina „Europejskie Marzenie”

(12 i 13 SESJA)

 

Wspólny projekt uczestników programu – opracowanie projektu

Spółdzielni Socjalnej : prowadzenie działalności gospodarczej, podstawy księgowości, planowanie działań – harmonogram, biznes -plan, wsparcie sektora publicznego, zarządzanie firmą, marketing, public relations

(14 i 15 SESJA)

 

SESJA 16 - podsumowanie, wręczenie certyfikatów

 

Materiały edukacyjne :

1.  Narodowa Strategia Integracji Społecznej, informator

2.  Strategia Lizbońska i europejska strategia integracji społecznej ( biuletyn),

3.  Fundusze europejskie (informator),

4.  kwartalniki MPiPS „Rynek Pracy” z 2005/2006 r.,

5.  dwumiesięcznik Fundacji Barka „Gazeta Uliczna” z 2005/2006 r.,

6.  Centesimus Annus, Laborem Exercens, Encykliki Jana Pawła II,

7.  III SEKTOR „ Ekonomia Społeczna” wydany przez Instytut Spraw Publicznych

8.  „Biuletyn” Fundacji Barka ,

9.  „Partycypacja obywatelska” Kuba Wygnański i Dagmir Długosz,

10.  Jeremi Rifkin „Marzenie Europejskie”

11.  Ustawa o Działalności Pożytku Publicznego i Wolontariacie,

12.  Ustawa o zatrudnieniu socjalnym,

13.  Ustawa o spółdzielniach socjalnych;

(dyskietki z opracowanymi materiałami)

14.  Pomoc Społeczna – Od Klientyzmu do Partycypacji – praca zbiorowa pod redakcją prof.. Ewy Leś

15.  wybrane artykuły 

---

---